Köken: Türkçe

Kayıbay ismi, 'kayı' kelimesinden türetilmiş olup, 'kayı boyu' anlamına gelir. Kayı, Osmanlı İmparatorluğu'nun kurucu boylarından biridir.

Köken: Türkçe

Kayıhan ismi, 'kayı' kelimesinden türetilmiş olup, 'kayı boyu' anlamına gelir ve Türk tarihinde önemli bir yere sahiptir.

Köken: Türkçe

Kayın ağacı; yaprak döken bir ağaç türü.

Köken: Türkçe

Kayıt, bir bilgiyi yazılı veya dijital ortamda saklama işlemi.

Köken: Türkçe

Kayıtlı, belgelenmiş; resmi olarak kaydedilmiş.

Köken: Türkçe

Kayma, kaydırma anlamına gelen bir terimdir.

Köken: Türkçe

Kaymaz, kaymayan, kaymayan yüzey veya zemin anlamında kullanılan bir terimdir.

Köken: Türkçe

Su, akarsu, nehir gibi doğal su kaynakları.

Köken: Türkçe

Kaynar, sıvı haldeki bir maddenin yüksek sıcaklıkta buharlaşmaya başladığı durumu ifade eder.

Köken: Türkçe

Kaynarkan, suyun kaynadığı yer; su kaynağı.

Köken: Türkçe

Kaya gibi sağlam, güçlü

Köken: Türkçe

Kayı boyuna mensup olan, Kayra kelimesinden türemiştir; genellikle 'koruma', 'savunma' anlamına gelir.

Köken: Türkçe

Güçlü, kuvvetli olan; bir şeyin kaynağı veya merkezi.

Köken: Türkçe

Güçlü, dayanıklı.

Köken: Türkçe

Küçük, sevimli, ya da güzel bir şey.

Köken: Türkçe

Kayseri iline ait olan veya bu ilde yaşayan kişi.

Köken: Arapça

Bir malın veya kurumun yönetimini devralan kişi.

Köken: Türkçe

Kazak, Orta Asya kökenli, göçebe yaşam tarzına sahip bir Türk boyu; ayrıca bu boydan gelen insan.

Köken: Türkçe

Kazak halkına ait olan, Kazaklarla ilgili.

Köken: Türkçe

Bir tür pişirme aracı; genellikle metalden yapılmış, derin ve geniş bir kap.

Köken: Türkçe

Kazanma, elde etme anlamına gelen bir isim.

Köken: Türkçe

Kazan ve han kelimelerinin birleşiminden oluşan, kazan yeri veya kazan evi anlamına gelen bir isim.

Köken: Türkçe

Kazgan, genellikle kazma veya benzeri bir aletin adıdır; ayrıca bazı bölgelerde 'kazgan' terimi, bir tür kazma veya kazma işlemi anlamında da kullanılabilir.

Köken: Arapça

Kâzım, 'kıyamet' veya 'azap' anlamına gelen bir isimdir.

Köken: Arapça

Kahraman, cesur kişi.

Köken: Arapça

Büyük, geniş, çok olan.

Köken: Arapça

Kefaret, bir suçun veya hatanın bedelini ödeme anlamında kullanılan bir terimdir.

Köken: Arapça

Söz, konuşma, ifade.

Köken: Arapça

Söz, konuşma, laf.

Köken: Türkçe

Küçük, ince ve uzun bir nesne; genellikle bir şeyin desteklenmesi veya tutulması için kullanılan bir parça.

Köken: Türkçe

Küçük, kısa, ince veya zayıf olan; aynı zamanda bir soyadı olarak da kullanılır.

Köken: Türkçe

Keleşbay, genellikle 'keleş' anlamında kullanılan bir terim olup, 'güçlü, dayanıklı' gibi anlamlar taşıyabilir.

Köken: Türkçe

Keleşhan, 'keleş' kelimesinden türetilmiş olup, 'güçlü, kuvvetli' anlamına gelir.

Köken: Türkçe

Keleş, güçlü, kuvvetli; timur ise demir anlamına gelir. Keleştimur, güçlü ve sağlam demir anlamında bir isimdir.

Köken: Arapça

Kuvvetli, sağlam, güçlü

Köken: Arapça

Kemal ve din kelimelerinin birleşiminden oluşan, 'tamlık' ve 'din' anlamına gelen bir isim.

Köken: Arapça

Kemal ve ettin kelimelerinin birleşiminden oluşan, 'tamlık, olgunluk' anlamına gelen bir isim.

Köken: Türkçe

Keman çalan kişi.

Köken: Türkçe

Kemter, güçlü, kuvvetli, sağlam anlamına gelir.

Köken: Arapça

Küçük, az, ya da bir şeyin başlangıcı anlamında kullanılır.

Köken: Türkçe

Kenanbey, Kenan adının bir unvan veya soyadı olarak kullanılmasıyla oluşan bir isimdir.

Köken: Türkçe

Kendine özgü, bağımsız ve güçlü bir karaktere sahip olan kişi.

Köken: Türkçe

Şehir, yerleşim yeri.

Köken: Türkçe

Kenter, genellikle bir soyadı olarak kullanılan bir isimdir.

Köken: Türkçe

Küçük, hafif, ya da az olan şey.

Köken: Arapça

Kıymetli, değerli

Köken: Türkçe

Seramik veya çini ürünlerin yapımında kullanılan malzeme.

Köken: Türkçe

Cesur, yiğit, güçlü olan.

Köken: Türkçe

Kerem ve han kelimelerinin birleşiminden oluşan, 'kerem' anlamında cömert, eli açık olan, 'han' ise konukseverlik ve misafirperverlik anlamında kullanılan bir isim.

Köken: Türkçe

Kerem ve şaha kelimelerinin birleşiminden oluşan, 'kerem sahibi' veya 'cömert' anlamına gelen bir isim.