Tüm İsimler ve Anlamları

Köken: Türkçe

Bilmeyen, bilgi sahibi olmayan.

Köken: Türkçe

Bilgiye, öğrenmeye ve düşünmeye açık olan kişi.

Köken: Türkçe

Bilgi sahibi olmak, anlamak.

Köken: Türkçe

Taş yapısında bir malzeme veya madde.

Köken: Türkçe

Biltay, 'bilgi' ve 'tay' kelimelerinin birleşiminden oluşan bir isimdir; 'bilgi sahibi olan' anlamına gelir.

Köken: Türkçe

Güneşin doğuşunu simgeleyen, aydınlık ve umut veren bir isim.

Köken: Türkçe

Bilye veya top şeklindeki küçük nesne.

Köken: Türkçe

Binal, bina ile ilgili olan veya binalarla ilgili.

Köken: Türkçe

Binali ismi, 'bina' kökünden türetilmiş olup, 'bina yapan, inşa eden' anlamına gelir.

Köken: Türkçe

Binalp ismi, 'bina' ve 'alp' kelimelerinin birleşiminden oluşur; 'bina' yapı, 'alp' ise yiğit, cesur anlamına gelir.

Köken: Türkçe

Bina, yapı; inşa edilmiş olan yer.

Köken: Türkçe

Bina, yapı; inşa edilmiş olan yer.

Köken: Türkçe

İkili sayı sisteminde 0 ve 1'den oluşan bir sayıyı temsil eden, bilgisayar bilimlerinde önemli bir terim.

Köken: Türkçe

Askeri bir rütbe; birliğin başında bulunan kişi.

Köken: Türkçe

Binbay, 'büyük ev' veya 'büyük konut' anlamına gelen bir isimdir.

Köken: Türkçe

Bağlantı, bağlama; bir şeyi bir yere veya bir şeye bağlama.

Köken: Türkçe

İki kat, iki katlı.

Köken: Türkçe

Bingöl, Türkiye'nin Doğu Anadolu Bölgesi'nde yer alan bir il ve bu ilin merkezi olan şehir.

Köken: Türkçe

Bingül, genellikle 'güzel' veya 'sevimli' anlamında kullanılan bir isimdir.

Köken: Türkçe

Bugün, içinde bulunduğumuz gün.

Köken: Türkçe

Yardımcı, destekleyici.

Köken: Türkçe

Bir şeyin üst üste gelmesi veya bir araya gelmesi durumu.

Köken: Türkçe

Biniz, bir kişinin ya da nesnenin sahip olduğu özellikleri, nitelikleri veya durumları ifade eden bir isim.

Köken: Türkçe

Binkan ismi, 'bütün, tam' anlamına gelir.

Köken: Türkçe

Güzel, nazik, zarif kadın; naz ve cilve ile birine gönül okşayan kadın.

Köken: Türkçe

Binnur ismi, 'güzel' veya 'nazik' anlamına gelir.

Köken: Türkçe

Bütünlük, tamlık anlamına gelen bir isim.

Köken: Türkçe

Bin yıl yaşayan, çok uzun ömürlü.

Köken: Türkçe

Küçük bir çiçek türü.

Köken: Türkçe

İçki olarak tüketilen bir tür sıvı.

Köken: Türkçe

Birand ismi, 'bir' anlamına gelen 'bir' kelimesinden türetilmiştir ve 'bir olan' veya 'tek' anlamında kullanılabilir.

Köken: Türkçe

Birant ismi, 'bir' ve 'ant' kelimelerinin birleşiminden oluşur; 'bir' anlamında tek, 'ant' ise söz, yemin anlamına gelir.

Köken: Türkçe

Biray, genellikle 'biray' kelimesinin anlamı olarak 'biray' kelimesinin kökeni ve anlamı ile ilgili bilgi bulunmamaktadır. Ancak, bazı kaynaklarda 'biray' kelimesinin 'bir' ve 'ay' kelimelerinin birleşimi olduğu düşünülmektedir.

Köken: Türkçe

Birben ismi, 'bir' ve 'ben' kelimelerinin birleşiminden oluşan, 'ben bir' anlamına gelen bir isimdir.

Köken: Türkçe

Küçük bir benek, nokta veya leke.

Köken: Türkçe

Bircan ismi, 'bir' ve 'can' kelimelerinin birleşiminden oluşur; 'biricik can' anlamında kullanılır.

Köken: Türkçe

Birce, 'bir' anlamında kullanılan bir isimdir; aynı zamanda 'biricik' ya da 'tek' anlamına da gelebilir.

Köken: Türkçe

Birçek, genellikle 'bir şeyin en küçük hali' veya 'bir parça' anlamında kullanılır.

Köken: Türkçe

Kuşlar sınıfına ait olan, genellikle uçabilen, tüyleri olan ve yumurtlayarak çoğalan hayvan.

Köken: Türkçe

Kuşlar familyasından, genellikle uçabilen, tüyleri olan ve yumurtlayarak çoğalan hayvan.

Köken: Türkçe

Kuşların genel adı; uçabilen, genellikle tüyleri olan, yumurtlayarak üreyen hayvanlar.

Köken: Türkçe

Birlikte olma, beraberlik.

Köken: Türkçe

Birgen ismi, 'bir' anlamına gelen 'bir' kelimesinden türemiştir ve 'bir olan, eşsiz' anlamında kullanılır.

Köken: Türkçe

Birgi, Türkiye'nin İzmir iline bağlı bir belde ve tarihi bir yerleşim yeridir.

Köken: Türkçe

Güzel, güzel yüzlü, nazik.

Köken: Türkçe

Birgül, 'bir' ve 'gül' kelimelerinin birleşiminden oluşan bir isimdir; 'bir' sayısını ve 'gül' çiçeğini ifade eder.

Köken: Türkçe

Gelecek bir gün, bir zaman.

Köken: Türkçe

Güzel olan, hoş.

Köken: Türkçe

Birhan ismi, 'bir' ve 'han' kelimelerinin birleşiminden oluşur; 'bir' sayısını ve 'han' kelimesini ifade eder.

Köken: Türkçe

Eşsiz, tek, biricik olan; başka benzeri olmayan.