Tüm İsimler ve Anlamları

Köken: Türkçe

Sıradan bir erkek ismi; çeşitli Türk soylarından gelen bir ailenin ferdi, ülke.

Köken: Türkçe

Milliyetçi ve ülkücü bir siyasi görüşü benimseyen kişi; Türk milletinin bağımsızlığı, bütünlüğü ve gelişimi için çalışan birey.

Köken: Türkçe

Ülkü, amaç, ideal; Ülkülenme ise bu amaçlar doğrultusunda hareket etme durumu.

Köken: Türkçe

Ülküsel: Ülke, ulus, millet gibi kavramlarla ilgili olan; ideallere dayalı; ülküsel değerleri yücelten. Ülkütan: Ülkü, ideal veya hedef olarak belirlenen değerler; fikir. Bu isimler, genellikle yüksek ideallere sahip olma, millet sevgisi gibi kavramlarla ilişkilendirilir.

Köken: Arapça

Zorunlu, yapılması gereken; dinî ve ahlaki gereklilik.

Köken: Arapça

Vakit, zaman anlamına gelir; belirli bir zaman dilimini ifade eder.

Köken: Türkçe

Vade süresi; bir şeyin tahsil edilme veya yerine getirilme süresi.

Köken: Farsça

Küçük, az ya da anlamında kullanılan bir kelime.

Köken: Arapça

Kaynak, besin, terbiye eden, velinimet.

Köken: Arapça

Su bitkilerinin büyüdüğü, genellikle çöl ortasında yer alan ve su kaynaklarına yakın olan yeşil alan.

Köken: Arapça

Güçlü, kudretli, yüksek.

Köken: Arapça

Birlik, beraberlik; bir arada olma durumu.

Köken: Arapça

Bir olan, birleştiren, birleşik olan.

Köken: Arapça

Hükümet, otorite, yetki sahibi olan kişi.

Köken: Arapça

Yardım, destek, salih, iyi iş yapan kişi.

Köken: Farsça

Kahraman, cesur kişi.

Köken: Arapça

Bir topluluğa dini veya ahlaki konularda öğüt veren, vaaz veren kişi.

Köken: Arapça

Küçük bir şeyin veya yavrunun dede veya baba tarafından sahiplenilmesi; birisinin temsilcisi ya da halefidir.

Köken: Türkçe

Sakin, kendine güvenen, ağır başlı, yücelik ve onur sahibi olan.

Köken: Farsça

Bir bölgenin yönetiminden sorumlu kişi.

Köken: Farsça

Akıllı, zeki

Köken: Türkçe

Yabalak, genellikle başıboş dolaşan ya da çirkin bir şey olarak nitelendirilen bir terimdir. Ayrıca, 'yabalak' kelimesi bazı yörelerde 'yavaş hareket eden ya da tembel' anlamında da kullanılabilir.

Köken: Türkçe

Kırsalda veya vahşi doğada yaşayan, insan eliyle etkilenmemiş olan.

Köken: Türkçe

Yavaş hareket eden, ağır.

Köken: Türkçe

Orta Asya Türk devletlerinde kullanılan bir unvan; hükümdar, kağan veya lider anlamına gelir.

Köken: Türkçe

Güçlü, dayanıklı; bir şeyin en sağlam ve etkileyici olanı.

Köken: Türkçe

Baskın veya otoriter olma durumu; hâkimiyet.

Köken: Türkçe

Anı, hatıra; geçmişe dair bir iz veya bellek.

Köken: İbranice

İnanç, boşluk veya üs anlamına gelir.

Köken: İbrani

Eldeki hayvanların aklına gelen hayvan.

Köken: Türkçe

Yahşi kavramından türetilmiş olup 'güzel', 'şahane' gibi anlamlar taşır.

Köken: İslami

Allah'a ihanet etmeyen, sadık ve güvenilir kişi; İslami gelenekte, Peygamber Yahya'ya atıfta bulunur.

Köken: İbranice

Yüksek dağ, ayakta durmak, sağlam olmak.

Köken: Türkçe

Yalabuk veya yalap, genellikle dağlık veya kırsal alanlarda su kenarındaki çamur ya da bataklık alanlarda canlıların oluşturduğu birikintilere verilen bir isimdir. Ayrıca, bu kelime bazı yörelerde basit, sıradan bir şeyi tanımlamak için de kullanılabilir.

Köken: Arapça

Askeri rütbe; genel olarak, subay olan kişiye verilen ad.

Köken: Farsça

Güzel, değerli veya nadir olan şey.

Köken: Türkçe

Zafer kazanılan, başarıya ulaşan.

Köken: Arapça

Değerli taş, değerli bir nesne

Köken: Farsça

Güzel, hoş; aynı zamanda kurgusal bir kahramanın adı.

Köken: Arapça

Zahi ismi, 'güzel', 'hoş' anlamına gelmektedir. Ayrıca 'görkemli' veya 'şatafatlı' anlamında da kullanılır.

Köken: Arapça

İlginç, dikkat çekici, göze çarpan kişi.

Köken: Arapça

Yerinde olmayan, kaybolmuş, görünmeyen; dışarıda, mekânda mevcut olmayan.

Köken: Türkçe

İyi yemek pişiren, lezzetli olan; zevk veren.

Köken: Arapça

Zaim; bir kişinin liderlik, şeflik veya önderlik yaptığı, sorumluluk üstlendiği, bir topluluğun veya grubun yöneticisi olan kişi.

Köken: Arapça

Zeytin yağı; zeytin anlamına gelir.

Köken: Arapça

Akıllı, zeki

Köken: Arapça

Zikir, anma, hatırlama; Allah'ı anmak.

Köken: Arapça

Sadık, güvenilir, zekâ sahibi olan, zeki.

Köken: Arapça

Zaman, geçmiş, şimdi ve gelecek arasındaki süreyi ifade eden terim.

Köken: Arapça

Kendisi veya bir başkası yerine kullanılan söz.